Centrum – ośrodek ISTDP – Psychoterapeuta JoannabiernackaJoannabiernacka

Psychoterapeuta ISTDP – czego możesz się spodziewać?

Zarzadca — Sun, 08 Jan 2023 19:40:23 +0000

Decyzja o psychoterapii to bardzo poważna sprawa: angażujesz swój czas, pieniądze i wyruszasz w nieznane: nie wiesz jaki będzie Twój psychoterapeuta, co będziesz przeżywać, jak psychoterapia wpłynie na Twoje życie. Nic dziwnego zatem, że chcesz wiedzieć czego możesz się spodziewać, jak wygląda sesja psychoterapii, do czego zaprasza Cię psychoterapeuta.

psychoterapeuta ISTDP zaczyna od dłuższej (1,5 – 2h lub więcej) sesji próbnej właśnie po to byście oboje mogli stwierdzić czy wspólna praca to dobry pomysł.
od samego początku będziesz zachęcana do obserwowania swojego ciała i swojego wnętrza. Psychoterapia to nie intelektualna pogawędka, to zaproszenie do pełnej obecności tu i teraz.
czego doświadczasz w kontakcie z psychoterapeutą, który zadaje pytania, zachęca do bycia konkretną i kieruje całą swoją uwagę na Ciebie.
co przeżywasz kiedy starasz się być obecna i zmotywowana do pracy, kiedy wracają wspomnienia, wzbudza się niepokój i inne uczucia.
jak to jest być w kontakcie ze sobą, nazywać własne odczucia oraz stany emocjonalne, rozróżniać lęk, rozpoznawać emocje i ich natężenie oraz umiejscowienie w ciele.

Psychoterapia ISTDP to bardzo intensywny proces bo mało tu miejsca na teoretyczne analizowanie problemów i opowiadanie historii. To co odróżnia ten rodzaj pracy od innych nurtów to skupienie na tu i teraz. Pacjent i jego psychoterapeuta wspólnie, po partnersku, przyglądają się mechanizmom, które utrudniają czy wręcz uniemożliwiają pacjentowi realizację jego życiowego potencjału. Powodzenie terapii zależy od woli pacjenta by się tym mechanizmom przeciwstawiać i pozwalać terapeucie być świadkiem i aktywnym wsparciem w nauce troski i uważności wobec samego siebie i innych.

Intensywna Krótkoterminowa Psychoterapia Dynamiczna to zaproszenie do intensywnego wydobywania Twoich zasobów, opuszczania mechanizmów, które przestały Ci służyć i bywają źródłem rozczarowania i problemów oraz do przeżywania pełnej gamy uczuć po to by mądrze korzystać z wiedzy na swój temat przekazywanej przez ciało.

Terapia grupowa dla nastolatków: być sobą, być z innymi

Zarzadca — Tue, 01 Jun 2021 09:54:07 +0000

Terapia grupowa dla nastolatków to propozycja na rok szkolny 2021/22. Ostatnie 2 lata pandemii COVID-19 dotknęły wszystkich, w tym nastolatki szczególnie. Wielu rodziców słyszy od dzieci: potrzebuję pomocy, znajdź mi psychologa. I warto swoich dzieci słuchać, zawsze. Czasami psychoterapia będzie konieczna, a może być też tak, że rozmowa okaże się wystarczająca.

Dlaczego?

Bardzo lubię pracować z młodzieżą i ciekawi mnie ich wewnętrzny świat. To jak widzą siebie a jak innych, o czym marzą, co jest dla nich trudne a co przychodzi im z łatwością. Widzę młodzież coraz częściej jako zagubionych, samotnych ludzi, którzy nie dostrzegają swoich zasobów a sens życia bywa niewidoczny. Z mojej praktyki terapeutycznej wiem, że bycie obok, słuchanie, traktowanie serio jest ogromnie pomocne. Pomysł na warsztaty narodził się po rozmowach o 2 latach szkoły i studiowania online, terapii online i o pogarszającym się stanie psychicznym oraz fizycznym młodych ludzi. Wierzę, że wiele osób może się lepiej poznać, wzmocnić, lepiej o siebie zadbać i w efekcie lepiej odnaleźć się w kontakcie z innymi.

Dla kogo?

Terapia grupowa kierowana jest do młodzieży w wieku 14-17 lat. Terapia grupowa wpływa na wiele obszarów kształtującej się osobowości młodego człowieka i zwraca się bezpośrednio do takich potrzeb rozwojowych jak: potrzeba przynależności do grupy i akceptacja rówieśników z jednoczesnym dążeniem do samodzielności, sprawczości i niezależności.

W trakcie pracy grupowej (7 osób maksymalnie) będziemy uczyć się poznawać siebie, być w bezpiecznych relacjach z innymi, rozwijać empatię, autentyczność oraz otwartość wobec siebie i innych. Ponadto, będziemy ćwiczyć wyrażanie swoich uczuć i opinii oraz umiejętność aktywnego słuchania.

Zapraszam na terapię grupową dla młodzieży w dwóch terminach do wyboru:

grupa wtorki godz. 18.00-20.00 start 12.10.21, koniec 31.05.22
grupa środy godz 18.00-20.00 start 13.10.21, koniec 01.06.22

Miejsce: Toruń ul. Fałata 95/1

Czas trwania:

Koszt: 300 zł każdy miesiąc od października do maja (grupy nie będą spotykać się w czasie ferii zimowych, Świąt i dni ustawowo wolnych od pracy)

Zaliczka 150 zł do 20 września, pozostałe 150 zł do 6 października na rachunek: Joanna Biernacka 78 1600 1462 1027 7640 7000 0001

Kontakt: Joanna Biernacka ,tel. 791 909 618, kontakt@joannabiernacka.com

Poczytaj więcej:

Kim jest nastolatek? Poznaj odpowiedź

Depresja nastolatków: cierpienie w samotności

Kryzys w związku, szukajcie pomocy!

Zarzadca — Sun, 21 Mar 2021 12:54:50 +0000

Kryzys to słowo budzące lęk, niepewność i niechęć. A jednak kryzys zapowiada i umożliwia wzrost i zmianę na lepsze w relacji partnerskiej. Kryzys, co ważne, moblilizuje zasoby i uwrażliwia nas na to co najważniejsze. Przejrzawszy na oczy, zaczynamy zajmować się tym co dla nas istotne. A przecież każdy z nas pragnie dobrego związku.

W relacji miłosnej jest kilka sygnałów zapowiadających kryzys:

Zaniedbanie: to co w nas najlepsze zanosimy do pracy a do domu przynosimy resztki z tego co w nas jeszcze zostało po ciężkim dniu aktywności zawodowej. W pracy zwykle postawa naszego ciała charakteryzuje się otwartością, zaciekawieniem, skłonnością do podjęcia ryzyka, wypróbowania nowych rzeczy. W domu chcemy świętego spokoju. Niewiele rzeczy wzbudza w nas entuzjazm a nasze ciało jest wycofane i pozbawione energii.

Obojętność: w codziennej bieżączce i rutynie przestajemy okazywać sobie nawzajem, że jesteśmy dla siebie ważni. Zakładamy, że ta druga osoba zawsze będzie. Przestajemy mówić te wszystkie rzeczy które poza domem są oczywiste: dziękuję, doceniam, przepraszam, uśmiech na dzień dobry, czuły gest na dobranoc.

Przemoc: drobne złośliwości, niczym nie uzasadnione uszczypliwości to akty przemocy. Ignorowanie partnera, zapominanie o tym co dla niego ważne, odgrywanie się na nim za własne niepowodzenia i trudne chwile.

Pogarda: obecność pogardy świadczy o tym, że relacja wisi już na skraju przepaści. „Jesteś dla mnie nikim, nie liczę się z Tobą, nic nie znaczysz” – to komunikaty świadczące o głębokim kryzysie w związku.

Relacja partnerska jest równie wyjątkowa jak relacja każdego z nas z pierwszymi opiekunami, zwykle rodzicami. To właśnie do związku intymnego wnosimy wszystko to co nas ukształtowało w rodzinie naszego pochodzenia. Czasami jesteśmy do tego stopnia obciążeni naszą rodzinną historią, że w relacji partnerskiej napotykamy same przeszkody. Wtedy, frustrujemy się tym i tracimy wiarę, że dobry związek jest w naszym zasięgu. Ten brak wiary jest zwykle częścią naszej trudnej historii. Warto zwrócić się przeciwko temu co dla nas niszczące. Taka postawa jest wyrazem naszej odpowiedzialności. Dlatego że, to co nas spotkało w życiu w przeszłości nie może się zmienić ale mamy wpływ jakie nadajemy temu znaczeniu i w jakim stopniu pozwalamy by nas to kształtowało i wpływało na nasze bycie w związkach z naszymi partnerami.

ADHD – poważna sprawa!

Zarzadca — Sun, 28 Feb 2021 18:30:20 +0000

Coraz więcej rodziców poszukuje wsparcia psychologicznego dla swoich dzieci szczególnie w sytuacji diagnozy ADHD. Wynika to z tego, że ADHD oznacza zwykle bardzo trudne zachowania dziecka w szkole i w domu. Jako rodzic musisz swoje dziecko wspierać i akceptować. Bywa to jednak niezmiernie trudne kiedy w Twojej rodzinie jest ADHD. Warto wiedzieć, że terapia bywa wtedy pomocnym wsparciem dla wszystkich.

Twoje dziecko dostaje tony negatywnych uwag w przedszkolu, w szkole? Nauczyciele skarżą się, że jest głośne i zbyt ruchliwe? Co więcej, w domu bywa nieznośne i agresywne? To tylko niektóre, powtarzające się sytuacje, które nie pomagają cieszyć się z bycia rodzicem. Nie tak to miało być….

ADHD w klasyfikacji ICD-10 to zaburzenia hiperkinetyczne. Zespół neurorozwojowych zaburzeń psychicznych objawiający się znacznymi problemami z funkcjami wykonawczymi (np. kontrolą uwagi i kontrolą hamującą). ADHD powoduje niewspółmierne do wieku dotkniętej nim osoby deficyty uwagi, hiperaktywność, nadpobudliwość ruchową lub impulsywność.

Co to oznacza w praktyce? Dziecko z ADHD jest:

impulsywne(ma kłopot z przestrzeganiem zasad. Dodatkowo, z dużą trudnością panuje nad swoimi emocjami a mówiąc obrazowo jak już się „rozpędzi” to jest mu niezwykle trudno „wyhamować”).

niezdolne do wytrwania w stanie skupienia i koncentracji: przyjmuje się, że dziecko potrafi być skupione przez tyle minut ile ma lat czyli 7-latek będzie pracować około siedmiu minut bez przerwy, potem potrzebuje odpoczynku. Dzieci z ADHD doświadczają nieporównywalnie większego problemu z koncentracją. Nie dość, że samo skupienie jest wyzwaniem to rozprasza je dosłownie wszystko: to co dzieje się za oknem, kredki leżące na biurku, warkocz koleżanki siedzącej z przodu etc.

nadruchliwe: dzieci z ADHD mają opinie takich które się nie męczą. Potrafią być niezwykle aktywne przez dłuższą część dnia a czasem nocy. Bywa, że nie straszne im najdłuższe zjeżdżalnie ani strome kolejki w parkach rozrywki. Sprawiają wrażenie nieustraszonych.

Powyższe punkty stanowią typowe objawy ADHD. Karanie dzieci za objawy jest robieniem im krzywdy. To tak jakbyśmy objawy cukrzycy lub krótkowzroczności traktowali jako wybryki niegrzecznego dziecka. Nie robimy tak jednak.

Skąd zatem tak duży brak zrozumienia i wsparcia dzieci dotkniętych ADHD? Wydaje się, że jak przy wielu innych problemach, są one wynikiem braku edukacji i związanej z tym świadomości. A statystyki mówią, że średnio w każdej klasie szkoły podstawowej pojawi się jeden uczeń z ADHD.

Najważniejsze zadanie dla rodziców to stanąć po stronie swojego dziecka. Rodzice zawsze mają obowiązek kochać, szanować i wspierać bezwarunkowo. Na szczęście, ADHD można oswoić i opanować i to rodzice są za to odpowiedzialni.

Psychoterapia online – pomoc w pandemii i nie tylko

Zarzadca — Wed, 25 Nov 2020 15:04:17 +0000

W czasach pandemii większość psychoterapeutów pracuje online za pomocą różnych ogólnie dostępnych komunikatorów. Ze względów bezpieczeństwa większość towarzystw zrzeszających psychoteraeutów zaleca psychoterapię online a ponieważ to zawód gdzie etyka stanowi ogromny obszar oddziaływania, psychoterapeuci poważnie traktują zalecenia towarzystw do których należą.

Wiele osób korzystających czy poszukujących psychoterapii ma wiele wątpliwości oraz zastrzeżeń do takiej formy pracy. Porządkując wiedzę oraz dostępne badania wiemy, że taka forma terapii jest dostępna w wielu krajach od lat. W krajach anglosaskich terapię zdalną prowadzi się już od lat siedemdziesiątych ubiegłego stulecia kiedy do terapii wykorzystywano telefon. Dziś w USA czy Kanadzie nikogo nie dziwi praca z psychoterapeutą online. Jednak Twoje wątpliwości są ważne i nie wahaj się rozmawiać w czasie wstępnej konsultacji o wszystkim co budzi Twój niepokój. Masz prawo oczekiwać od psychoterapeuty pracującego online rzeczowej rozmowy na temat swoich zastrzeżeń.

Praca online daje również dostęp do psychoterapii osobom do tej pory z tej formy pracy wykluczanym: Polacy mieszkający za granicą, osoby niepełnosprawne lub przewlekle chore, czy też osoby mieszkające z dala od ośrodków wielkomiejskich gdzie trudno o certyfikowanego psychoterapeutę lub specjalistę w jakiejś konkretnej dziedzinie psychoterapii. Dzięki psychoterapii online odległość i brak znajomości języka obcego przestają być kluczowym ograniczeniem. To epokowa zmiana!

Potrzeba spotkania z psychoterapeutą w gabinecie jest naturalna i ważna. I koniecznie warto o niej otwarcie rozmawiać. A jeśli jest taka możliwość to można zaplanować i zrealizować spotkanie w gabinecie po zakończeniu pandemii lub w innych sprzyjających temu okolicznościach. Jednak brak mozliwości do odbycia sesji w gabinecie nie dyskwalifikuje Twoich nadziei na udaną psychoterapię.

Psychoterapia jest często jedyną skuteczną formą leczenia wielu trudności natury emocjonalnej. Psychoterapia zdalna umożliwia kontakt i pomoc w skali całego kraju również w czasach pandemii. To szansa na lepsze zdrowie psychiczne i stabilność emocjonalną dla większej grupy osób poszukującej takiej pomocy. Co najważniejsze, nasz emocjonalny dobrostan jest tym o co zawsze warto zadbać.

Miłosne relacje na huśtawce

Zarzadca — Thu, 12 Nov 2020 12:23:36 +0000

Dynamika miłosnych relacji bywa skomplikowana i nieoczywista. Inaczej niż matematyka i jej podstawowe założenia. I chociaż człowiek jest w stanie stworzyć i opisać kompleksowe modele zachowań i procesów wraz z ich złożonymi zależnościami to ludzkie relacje a szczególnie relacje miłosne często z tej wiedzy nie korzystają. Co więcej, w sytuacji konfliktu partnerzy, którzy borykają się z narastającym lub powracającym kryzysem zwykle sięgają po zachowania, które John Gottman nazywa 4 Jeźdźcami Apokalipsy.

Krytycyzm Ten Jeździec Apokalipsy pojawia się wtedy kiedy w trudnym momencie w relacji (kłótnia, konflikt, negocjowanie ważnej decyzji) krytykujemy drugą stronę za to jaka ona rzekomo jest. Nie odnosimy się jednak do konkretnej sytuacji. „Nigdy o mnie nie pamiętasz! Zawsze się spóźniasz! Nie wierzę, że możesz być taki egoistyczny i myśleć tylko o sobie” inaczej to brzmi kiedy odniesiemy się do faktów: „Kiedy się spóźniłeś zdenerwowałam się. Umówiliśmy się, że będziesz mi dawał znać jeśli nie uda Ci się wrócić na czas. Zlekceważyłeś naszą umowę i czuję do Ciebie żal”. Krytykowanie partnera jest o tyle groźne, że „zaprasza” do relacji kolejnego Jeźdźca Apokalipsy, który niejako jest odpowiedzią na nadmierny krytycyzm a mianowicie:

Pogarda Pogarda to najgroźniejszy z 4 Jeźdźców Apokalipsy. Sarkazm, wyzwiska, kpina, poczucie wyższości nad partnerem to wyraz całkowitego braku szacunku do drugiego. Jeśli związek ma przetrwać, szacunek musi powrócić.

Postawa obronna Bycie krytykowanym i wyśmiewanym powoduje często postawę ofiary. Ktoś kto czuje się atakowany, skupiony jest na doraźnym odbieraniu ataków. W relacji w której na zmianę się atakujemy lub obrażamy wyjściem bywa jedynie szukanie usprawiedliwienia i tłumaczenie się. Taka postawa sprawia, że nie jesteśmy w stanie wyrwać się z błędnego koła oddalania się od siebie nawzajem.

Obojętność Obojętność, wycofanie się z kontaktu a w zasadzie z relacji jest częstym efektem nadmiernego odwoływania się do krytyki, pogardy oraz wiecznego tłumaczenia się z tego co znowu zrobiłam/em źle. Unikanie konfliktu, ignorowanie drugiej strony daje doraźne poczucie kontroli ale w rzeczywistości pogłębia przepaść między partnerami i uniemożliwia kontakt.

Związki w których praktykowane są zachowania opisane jako 4 Jeźdźców Apokalipsy zwykle kończą się rozstaniem bądź głębokim poczuciem nieszczęścia i opuszczenia w związku.

Pomocna bywa terapia par lub terapia indywidualna obojga partnerów. Miłosna relacja, tak ważna w życiu wielu ludzi, zasługuje na fachową, życzliwą pomoc.

Więcej o relacjach: Kryzys w zwiazku szukajcie pomocy

Zrozum siebie, dawaj i bierz: o skuteczności terapii ISTDP

Zarzadca — Tue, 13 Oct 2020 16:56:02 +0000

Terapia ISTDP to doświadczenie intensywne. Możesz zdecydować, że jesteś siebie ciekaw, że Twój świat wewnętrzny istnieje i zachodzą w nim intensywne procesy poznawcze i emocjonalne. Dlatego warto go znać by żyć swoim życiem w pełni. By kochać siebie i innych, by doświadczać miłości.

ISTDP (Intensive Short-Term Dynamic Psychotherapy) opiera się na osiągnięciach dwóch nurtów psychoterapii – psychodynamicznej i poznawczej. Podczas spotkań psychoterapeuta i pacjent szukają źródeł problemów pacjenta. Przeżycia, wspomnienia i uczucia po przepracowaniu przez pacjenta pozwalają mu na przebudowanie sposobu bycia w relacji z samym sobą i innymi ludźmi.

Niestety, samo opowiadanie o problemach i trudnych wspomnieniach nie wystarczy, aby otworzyć się na nowe podejście i inne sposoby radzenia sobie z emocjami. To co leczy to przeżycie, głębokie doświadczenie blokowanych wcześniej emocji. Dlatego też terapeuta z konsekwencją i stanowczością opowiada się po zdrowej stronie pacjenta uruchamiając w ten sposób jego zdolność do aktywności i obserwacji samego siebie.

W ISTDP chodzi o to, żeby terapia jednej osoby lub pary trwała jak najkrócej jak to możliwe. Z tego powodu pierwsza sesja zwana „sesją próbną” jest intensywna i trwa od 2 do nawet 3 godzin. W trakcie, terapeuta ma możliwość postawienia diagnozy, poznania natury problemów i omówienia z pacjentem celów oraz sposóbów pracy. Pierwszy etap terapii to do 10 spotkań trwających od 1 do 1,5 godziny. Po tej turze dochodzi do podsumowania osiągnięć. Jeżeli cel został osiągnięty, terapia jest zakończona, jeżeli nie, spotkania można kontynuować przez kolejne 10 sesji. Terapia zwykle trwa nie więcej niż 40 spotkań.

U podstaw terapii ISTDP leży założenie, że objawy zaburzenia powstają w wyniku konfliktu między nieuświadomionymi emocjami i popędami a czymś w rodzaju wewnętrznego cenzora inaczej superego, który nie pozwala ich świadomie przeżywać. Powoduje to napięcie, rodzaj lęku, którego nie rozumiemy. To napięcie jest tak nieprzyjemne, że organizm próbuje się bronić produkując objawy z którymi pacjent zgłasza się na terapię.

W tym podejściu aktywny musi być zarówno terapeuta, jak i pacjent. Pracę zaczynamy od stworzenia szczerej relacji. Skupienie się na tym jest o tyle istotne, że jeżeli pacjent przez wiele lat miał trudności z kontaktami z resztą otoczenia, będzie nieświadomie bronił się przed kontaktem, ukrywał uczucia i trzymał dystans.

Świadomy pacjent rozumie, że niektóre zdarzenia i uczucia mogą wywoływać u niego lęk, a w efekcie reakcję obronną. Pozwala mu to zdecydować z czego chce zrezygnować, co go paraliżuje i nie pozwala mu nawiązywać relacji z otoczeniem. Nagle jego świat uczuć zaczyna być o wiele głębszy i bardziej różnorodny, a on sam zaczyna z zainteresowaniem badać ten świat.

Wtedy rolą terapeuty jest, pomagać pacjentowi poznawać siebie, pomieszczać emocje przyjemne i te mniej przyjemne, rozumieć otaczającą daną osobę rzeczywistość ze wszystkim co w niej jest.

Więcej o ISTDP: ISTDP – co to za psychoterapia?

O co tyle szumu? Orientuj się i nie daj sobą manipulować

Zarzadca — Mon, 10 Aug 2020 08:55:11 +0000

ORIENTACJA SEKSUALNA opisuje to, w kim się zakochujesz, kto ci się podoba i z kim – być może – chcesz być w związku. Twoja orientacja może być:

HETEROseksualna – podobają ci się osoby innej płci niż twoja

HOMOseksualna – podobają ci się osoby tej samej płci, co twoja

BIseksualna – podobają ci się osoby tej samej i innej płci niż twoja

Orientacja seksualna nie dotyczy tylko seksu, ale też uczuć i potrzeby bycia blisko z drugą osobą.

Dlaczego ktoś jest hetero, a ktoś inny homo, albo bi?

Naukowcy są zgodni co do tego, że orientacja ma przede wszystkim podłoże biologiczne (w grę wchodzą geny i hormony) i dostajemy ją w pakiecie razem z kolorem oczu. Najważniejsze światowe towarzystwa psychologiczne uznają też, że orientacja rodziców nie wpływa na orientację dzieci, czyli nie można nikogo „wychować”, żeby był np. homoseksualny.

Czy to normalne?

Każda orientacja jest normalna 🙂 Osób homoseksualnych i biseksualnych jest mniej, niż heteroseksualnych, ale osób rudych też jest mniej niż ludzi z włosami blond albo czarnymi, a osób leworęcznych mniej niż praworęcznych. Wszystkie są normalne, bo natura jest różnorodna.

TOŻSAMOŚĆ PŁCIOWA opisuje to, z jaką płcią się identyfikujesz – taką, którą przypisano ci przy urodzeniu, czy inną.

Gdy rodzi się dziecko ludzie pytają: dziewczynka czy chłopiec? Pada odpowiedź i pozamiatane. Tylko że czasem to trochę bardziej skomplikowane.

Nie wszyscy ludzie czują, że ich prawdziwa płeć to ta, którą dostali przy urodzeniu. Czują jakby ktoś im narzucił i kazał grać rolę kogoś, kim nie są. Najbardziej chcą być sobą, czyli żyć zgodnie z własną tożsamością płciową. To osoby TRANSPŁCIOWE.

Takie osoby często chcą uzgodnić płeć, żeby odpowiadała tej, z którą się identyfikują. Czasem polega to na zmianie imienia, dokumentów, fryzury i sposobu ubierania się, a czasem obejmuje też operacje medyczne i terapię hormonalną. Jednak najważniejsze jest to, że chęć uzgodnienia płci wypływa z głębokiej wewnętrznej potrzeby. W końcu nikt nie chce przechodzić operacji albo biegać po sądach, lekarzach i urzędach dla kaprysu.

Czasem używa się jeszcze dodatkowych określeń:

Osoba trans, której przy urodzeniu przypisano płeć męską, a czuje się kobietą to TRANSKOBIETA.

Z kolei ktoś, komu przy urodzeniu przypisano płeć żeńską, a czuje się mężczyzną to TRANSMĘŻCZYZNA.

Osoby które dobrze czują się z płcią przypisaną im przy urodzeniu i nie czują potrzeby żadnych zmian określa się jako OSOBY CISPŁCIOWE.

Płeć nie sprowadza się tylko do budowy twojego ciała, dlatego często mówi się, że tożsamość płciowa „jest w mózgu”.

ORIENTACJA SEKSUALNA ≠ TOŻSAMOŚĆ PŁCIOWA to dwie różne i niezależne od siebie rzeczy.

Pamiętaj: jedyną osobą, która może stwierdzić jaka jest Twoja orientacja lub tożsamość jesteś T

Teraz wiesz już o co chodzi z orientacją i tożsamością płciową, więc łatwiej ogarniesz skrót LGBT+ czyli:
LESBIJKI to kobiety, które zakochują się w innych kobietach;
GEJE to mężczyźni, którzy zakochują się w innych mężczyznach;
OSOBY BISEKSUALNE to osoby, które zakochują się i w mężczyznach, i w kobietach;
OSOBY TRANSPŁCIOWE to osoby, które czują, że ich płeć jest inna, niż ta przypisana im przy urodzeniu.

Do skrótu dorzucamy jeszcze +, bo ludzie zawsze są bardziej różnorodni, niż nam się wydaje 🙂

Poza osobami LGBT są jeszcze inne grupy, zapisywane np. literami QIA. To: osoby QUEER, osoby INTERPŁCIOWE i ASEKSUALNE.

OSOBY QUEER nie chcą określać swojej orientacji i tożsamości takimi słowami jak hetero, gej, lesbijka, osoba biseksualna, czy transpłciowa. Po prostu nie czują, że te słowa dobrze je opisują albo w ogóle nie chcą dzielić ludzi w ten sposób.

OSOBY INTERPŁCIOWE urodziły się z jednocześnie męskimi i żeńskimi cechami fizycznymi. Bardzo często lekarze lub rodzina decyduje o płci takich osob za nie. W takiej sytuacji po urodzeniu przeprowadza się operację chirurgiczną, żeby na siłę “zrobić” z dziecka chłopca lub dziewczynkę. Kiedy osoba interpłciowa dorasta, często okazuje się, że to była pomyłka.

OSOBY ASEKSUALNE nie czują potrzeby lub nie czerpią przyjemności z kontaktów seksualnych z innymi osobami. Nadal mogą chcieć wchodzić w bliskie relacje emocjonalne i uczuciowe.

Różnorodność społeczności LGBT+ symbolizuje TĘCZA, a zwłaszcza tęczowa flaga.

źródło: https://mnw.org.pl/orientujsie/ Stowarzyszenie Miłość Nie Wyklucza

Depresja nastolatków: cierpienie w samotności

Zarzadca — Wed, 29 Jul 2020 08:54:24 +0000

W książce o tytule „Depresja Nastolatków”, autorzy Konrad Amroziak, Artur Kołakowski i Klaudia Siwek, piszą w bardzo przystępny i przekonywujący sposób jak trudnym okresem w życiu jest adolescencja. Czas rozumienia swojego „ja”, szukania aprobaty rówieśników, podążania za swoim głosem w kwestiach takich jak ubiór i wygląd przez muzykę i filmy aż do odkrywania własnych poglądów nacechowany jest niepewnością, lękiem przed odrzuceniem i brakiem zrozumienia. Jeśli na te naturalne dla tego wieku trudności nałoży się depresja to może być to wyjątkowo trudne do udźwignięcia.

Według Aarona T. Becka, twórcy terapii poznawczo-behawioralnej, depresja wpływa na trzy obszary naszego widzenia świata: zniekształca to co myślimy o sobie, o świecie i o przyszłości. W depresji myślimy o sobie źle, obwiniamy się o różne rzeczy, uważamy, że nie zasługujemy na miłość. Depresja sprawia również, że świat jest niebezpieczny i zły a inni ludzie nie są w stanie nas zrozumieć i wesprzeć. Dojmującym wrażeniem w deprsji jest poczucie osamotnienia i odrębności od całego świata. Wreszcie w depresji przyszłość widzimy tylko w czarnych barwach. Spodziewamy się, że cały czas będzie źle. Depresja zabiera nadzieję. W depresji trudno się skupić, pamięć zawodzi i występują problemy z podejmowaniem decyzji. Nastolatek, który jest w tym okresie życia niezwykle wyczulony na odbiór swojej osoby w świecie zewnętrznym, dodatkowo, obciążony jest bardzo nieprzyjemnymi objawami depresji.

Ważne by rodzice nie lekceważyli cierpienia swoich nastoletnich dzieci. Stabilni, troskliwi dorośli są w sytuacji depresji młodego człowieka warunkiem koniecznym powrotu do zdrowia. Szczególnie teraz, w dobie pandemii, mierzenie się z izolacją i brakiem kontaktu z rówieśnikami, nauką zdalną i nie zawsze przyjaznym środowiskiem rodzinnym może okazać się ponad siły niejednego młodego człowieka.

Zdarza się, że trudności przezywane przez dziecko przerastają jego rodziców. Konieczna staje się wtedy psychoterapia młodzieży. Kontakt z profesjonalistą rozumiejącym naturę problemów młodego człowieka może okazać się ratunkiem dla całego systemu rodzinnego. Nie zwlekaj z szukaniem pomocy.

5 sposobów na wspieranie bliskości z partnerem

Zarzadca — Mon, 22 Jun 2020 19:47:47 +0000

W terapii pary prawie zawsze chodzi o komunikację, intymność i seks. Esther Perel, terapeutka par, w swoim podcaście Where Should We Begin https://www.estherperel.com/podcast rozmawia z parami, które doświadczyły zdrady, ale postanowiły zostać razem i zbudować swoją relację od nowa. Rozmowa o pożądaniu w długotrwałym związku jest w centrum niejednej sesji terapeutycznej.

Pomyśl o tym co sprawia ci przyjemność: tenis, piłka nożna, rower z przyjaciółmi. Udany serwis, strzelony gol, dużo śmiechu i piękne widoki. Wspomnienia wrócą do ciebie kiedy będziesz planować te czynności kolejny raz. Szykując się ponownie, sprawdzasz pogodę, wysyłasz smsy do przyjaciół, wybierasz sportowy strój: rytuał który sprawia radość.

Dlaczego zatem oczekujemy, że „chcesz się kochać po kolacji?” będzie wystarczającą rozgrzewką…

1. Erotyzm to więcej niż seks. Angażuj to, co w Tobie najlepsze (wyobraźnia, humor, kreatywność etc) w poszerzanie erotycznej przestrzeni w Twoim związku.

W erotyzmie centralna jest wyobraźnia, a mózg to najbardziej erogenny organ. Ważna jest jakość doświadczenia, a nie częstotliwość. Erotyzm jest tam, gdzie jest intymność. Głęboka intymność zaprasza erotyzm. Dobrze czuć się ze sobą, być ciekawym towarzystwem dla drugiego. To niezbędny składnik erotycznego krajobrazu.

2. Dbaj o przyjemności.

Opuszczaj swoją strefę komfortu. Zwracaj uwagę na detale w Twoim otoczeniu: światło, przestrzeń, nastrój. Zmieniaj swoje przyzwyczajenia: wysyłajcie sobie z partnerem intymne smsy, zapiszcie się na wspólne zajęcia, idźcie na spacer wieczorem. Zróbcie razem coś nowego, przyjemnego dla Was obojga.

3. Szukaj bliskości z partnerem we wspólnej zabawie.

Pary, które doświadczają nudy w sypialni, zachęcam do pogłębienia swoich fantazji i ukrytych pragnień. Jak to zrobić?

Zróbcie listę rzeczy które was podniecają. Włóż tę listę do koperty i zostaw partnerowi pod poduszką.

Opowiadaj partnerowi historie związane z przedmiotami które kojarzą ci się z dobrym seksem i z takimi, które cię do seksu zniechęcają. Możesz być pewny, że usłyszysz zaskakujące historie.

Zostań reżyserem sceny erotycznej z Tobą w roli głównej. Opowiedz o niej ze wszystkimi szczegółami.

4. W seksie nie chodzi o technikę.

Gra wstępna zaczyna się, kiedy kończy się ostatni orgazm. Zatem możesz mieć dużo czasu na brak pośpiechu, na przyglądanie się i poznawanie siebie nawzajem, na bycie i towarzyszenie sobie. W seksie nie chodzi o bycie skutecznym, wydajnym, skoncentrowanym na orgazmie.

5. Pozaj swoje erotyczne DNA

Opowiedz mi o tym jak cię kochano, a powiem ci jak uprawiasz miłość. Rozumienie pragnień ma swoje źródła w naszym dzieciństwie i relacjach z opiekunami. Sposób przeżywania przyjemności ma często początek w nieznanych otchłaniach zapomnianego dzieciństwa, czasami w bolesnych doświadczeniach. Fantazje seksualne odkrywają nasze najgłębsze potrzeby emocjonalne. Szczera rozmowa o tym, jak rozumiesz swoją seksualność w kontekście historii swojego życia, pogłębi bliskość i intymność w Twojej relacji z partnerem. Erotyzm wróci do Waszego domu. Bawcie się dobrze!

Więcej o ralacjach: Kryzys w zwiazku szukajcie pomocy